"Pierwszej miłości się nie zapomina. Gdy pierwszy raz kochamy, nie potrafimy sobie wyobrazić, że to się może kiedyś skończyć. I na tym właśnie polega jej niezapomniany urok. (...) jednak (...) to ostatnia miłość jest najważniejsza. I to ją należy pielęgnować." 

("I odpuść nam nasze..." Janusz Leon Wiśniewski)

Polskie paradoksy, francuski flair

"I odpuść nam nasze…" Janusz Leon Wiśniewski

Na Wiśniewskiego trzeba mieć nastrój, a przede wszystkim czas. W żadnym wypadku nie wolno po niego sięgać, kiedy codzienność funduje urwanie głowy… Lepiej zdążyć złapać oddech, bo łatwo przeoczyć to, co między wersami, albo lektura zwyczajnie może nie sprostać oczekiwaniom. "I odpuść nam nasze..." wzbudza skrajne uczucia, bo jak to: podwójny morderca, który dostaje od losu 'drugie życie', przeradza się we Francuza, kochającego polskość bardziej niż niejeden z nas? Wiśniewski lubi rozdźwięk, ale kto sprosta dysonansom tej powieści, inaczej spojrzy na to, co z racji pozornej prostoty tak trudno docenić w pędzie codzienności. Książki Wiśniewskiego mają w sobie to coś, dzięki czemu nawet mimo początkowych trudności wzbogacą i zapadną w pamięć.

"Łatwo jest ukryć nienawiść, trudno miłość, ale najtrudniej obojętność."

Vin ("I odpuść nam nasze..." Janusz Leon Wiśniewski)

"(...) przecież pamięć ludzka sięga znacznie dalej. Szczególnie, gdy pamiętanie dotyczy uczynków złych. Dobre zapomina się o wiele łatwiej, prędzej i bardzo często na zawsze."

("I odpuść nam nasze..." Janusz Leon Wiśniewski)