Zrobiło się śmiertelnie poważnie. Na celowniku pozostał guru naprawdę popapranych psycholi, ale czujność czytelników długo usypia dylemat głównej bohaterki, skądinąd przedmiot ożywionych dyskusji na profilach autorki. Ktoś ma co do trójki postaci zupełnie inne plany niż oni sami, ale w końcu i tak liczy się tylko plan Świst – a ona już wie najlepiej, jak pisać, żeby chciano czytać. I zawsze ma jakiegoś asa w rękawie.
Życie już ma to do siebie, że nokautuje bez ostrzeżenia. Często akurat wtedy, kiedy wreszcie coś zaczyna się układać w jednej dziedzinie, niespodziewany cios wali z zupełnie innej strony. Taka sytuacja zastaje w różnym momencie życia wszystkie trzy bohaterki drugiego tomu "Sklepiku ze wspomnieniami". Robi się poważnie i przejmująco, aż trudno do wyobrażenia, jednak ci, którzy przeżyli coś podobnego, poczują podwójnie.
Pamiętasz łyżeczkę z babcinej cukiernicy? Zegar, który zawsze witał w dziadkowym domu? Przedmiot, w który ktoś bliski wpatrywał się bardzo daleki wzrokiem i odpowiadał wymijająco, gdzie się przeniósł myślami, o ile w ogóle nie zbył zbyt zainteresowanego dziecka? Tytułowe naczynie to tylko pretekst dla jednej z bohaterek, żeby (roz)dawać dobro, a dla czytelnika – żeby zagłębić się w celowo przemilczaną historię pokoleń trzech kobiet. Coś dla ciekawskich, ale cierpliwych!
Nie wiem, czy tym razem Świst zmieści się w trylogii. Z jednej strony mam nadzieję, że nie, a z drugiej – że wpakuje w finałową część tej serii tyle, że wywali kory (choć nadal nie wiem, czy ten eufemizm należycie odda wizję, którą zaSzczepia w wyobraźni "Occulta"). Niby rozrywka, niby wyuzdanie, a najpóźniej jak pojawia się bejsbol, to wiadomo, o jaką stawkę toczy się gra. Dawno żadna historia mnie tak nie wciągnęła.
Pierwszy taki kryminał Świst, ba, poważna książka. Z tym że autorka nie byłaby sobą, gdyby nie wystawiła języka zasadom i nie zrobiła tego po swojemu. Popapranych bohaterów w jej książkach było sporo, ale seryjny morderca – całkiem poważnie: rasowy psychopata – debiutuje. Gdyby nie stare dobre przepychanki słowne pary głównych bohaterów i sprawdzone rozładowywacze napięcia, można by pomyśleć, że nastąpiła pomyłka. Ale nie, to Paulina Świst. Tylko nie dobra – lepsza!
Mogłyby być blaski i cienie, gdyby pierwsza część cyklu "Fever" szybko nie obdzierała ze... złudzeń. Beztroski żywot głównej bohaterki kończy się wraz z morderstwem jej siostry. Podążając do Dublina, oczywiści pakuje się w paszcze, piekło i całą masę dziwactw nie z tego świata. Wielki puls dla Moning za wykreowanie magnetyzującej rzeczywistości. Kiedy dorzuci się do tego Mroczną Księgę, uroki, charyzmatyczne towarzystwo i palące tajemnice, czy coś może pójść nie tak? Szkoda się nie skusić.
Takich dylematów Dresden pewnie przez większą część swojej nieziemskiej kariery się nie spodziewał: jakby nowa rola życiowa to by było za mało, krnąbrny mag dostaje zawodowe zadanie specjalne, które chyba od razu wiadomo, jak się skończy, skoro on się za to zabiera. Po raz szesnasty (!) Butcher wciąga prawdziwie wiernych fanów w swoje Chicago, zwołując towarzystwo, jakiego jeszcze w takim wymiarze nie konfrontował. Nieuniknione starcie na koniec serii – ostatnie podrygi czy jazda bez trzymanki?
Wreszcie pojawia się ślad, który od początku serii stanowił największy znak zapytania. Za to historia – zamiast klarowna – staje się jeszcze bardziej zawoalowana. Dynamika akcji, (kontrolowany) chaos, mnogość bohaterów oraz miejsca, do których dziejów trzeba (dosłownie) dotrzeć, są z jednej strony pasjonującą przygodą, a z drugiej – punktem kulminacyjnym, bezlitośnie pozostawiającym czytelnika samemu sobie; myślom i spekulacjom. Wiedzieć więcej wcale jeszcze nie znaczy wiedzieć wszystko...
Ostatnia ze znanych sióstr wyrusza w podróż do przeszłości, żeby zrozumieć tu i teraz. Od blichtru Manhattanu przez skolonizowaną Kenię po ośrodki, do których nie każdy ma dostęp, a mało kto chce się znaleźć. Niewróżący nic dobrego charakter i styl życia tytułowej "Siostry Słońca" w pełni rekompensuje historia jej masajskich przodków i ich (nie)przyjaciół. Retrospekcje absorbuje bezapelacyjnie, choć chyba nie każdy będzie umiał się w nią wczuć.
Czas na najbardziej uduchowioną z sióstr i kolejną kulturę, której przedstawiciele tułają się po całym świecie, zupełnie jakby sensem jej istnienia była droga, nie cel. Temperament tytułowej bohaterki różni się diametralnie od siostry z poprzedniego tomu, za to historia przodków Tiggy porywa niczym hiszpańska fiesta w rytmie flamenco. Opowieść o tancerce, którą trudno polubić, i darze, w który nie chce się wierzyć. A może jednak...?
Kolejny kalejdoskop wrażeń i wzruszeń, wspomnień, marzeń, emocji i impresji, który przenosi w iście egzotyczne miejsca, oraz czasy i kulturę, do których dziś już nie tak łatwo dotrzeć. Powiedzieć, że "Siostra perły" zyskuje przy bliższym poznaniu, byłoby banalizacją. Historia jej przodków jest jedną z najbardziej zawiłych w tej serii, a osadzenie akcji w Australii dodaje całości kolorytu, który chciałoby się doświadczyć własnymi zmysłami.
Historia sióstr o imionach Plejad zatacza kolejne koło, a do głosu dochodzi najcichsza z nich. Zamiast na egzotyczną ekspedycję, Riley zabiera czytelnika w podróż po edwardiańskiej Anglii. Urok tej części skupia się w skomplikowanych wnętrzach osób, które preferują coś przemilczeć, niż zabrać głos. Traumy, tęsknoty, zmiany niczym ruchy tektoniczne i próby nadrobienia straconego czasu czynią historię Star równie absorbującą, co opowieści z innego końca świata.
Riley w sposób niezwykle absorbujący adaptuje mit, który znać może każdy, ale mało kto potrafi opowiedzieć samemu. Choć nawet gdyby mit o Plejadach był bardziej powszechny, opowieść irlandzkiej pisarki raczej nie miałaby sobie równych. W drugim tomie, oprócz przeszłości i przeznaczenia, zderzają się dwie wielkie pasje, a sięganie gwiazd niekoniecznie ma posmak zwycięstwa. Kolejna nieprzewidywalna podróż, która zaklina czas – postaci i czytelnika.
Początek pięknej przygody, a zarazem skrzętnie zaplanowanego pożegnania, które schodzi na dalszy plan w miarę zapuszczania się w labirynty losów tytułowych bohaterek. "Siedem sióstr" kusi na wstępie niespodziewanym wydarzeniem i jego zupełnie niewyobrażalnymi konsekwencjami. Mnogie niewiadome potęgują pytania o przeszłość, na które każda siostra odpowiedzieć musi sama, podczas gdy czytelnika bez reszty wciąga lawirowanie między charakterami, miejscami i czasami. I nie wypuszcza.
Kolejna trylogia Świst doczekała się końca. Gangster z zasadami i megamózgiem, do którego wzdychały nie tylko fanki siatkówki, dostaje nieograniczone pole do popisu, a cała reszta tańczy, jak on im zagra. Krótki lont, paranoiczne planowanie i patologiczne wręcz łączenie ludzi w sieć intryg i przysług stają się gwarancją finału z fajerwerkami i hukiem, o jaki Paulina Świst dotychczas się nie pokusiła. Efekt taki, że eleganckich epitetów brak, ale nie wszystko trzeba nazywać wprost, żeby każdy wiedział, o co chodzi...
Długo wyczekiwana kontynuacja "pre-historii" cyklu "Kwiat paproci" miała być jak dolanie oliwy do ognia. Ludzko-boski duet to wręcz idealny materiał na ognistą opowieść ze świata słowiańskich wierzeń, we wsi innej niż wszystkie, gdzie dzieją się rzeczy, które nawet szeptusze i wróżowi spędzają sen z powiek. Tymczasem "Gniewa" wzbudzić może w czytelniku emocje godne głównej bohaterki – i to skrajnie różne od tych spodziewanych.
Finał trylogii z ogrodem w tle pełen jest przytłaczających emocji, które trzeba przeżuć. Wizja wsparcia rodziny i przyjaciół staje się niewyraźna, czasem nawet przezroczysta – sparaliżowana przez smutki. Życie toczy się dalej, jednak w innym tempie (i tonie) niż w poprzednich częściach. Wydaje się, że będzie dobrze, ale tak być nie miało. Zatem parafrazując tytuł: czy aby na pewno warto walczyć o ten finał?
Powrót do "Ogrodu Zuzanny" jest jak wspomnienie wakacji w miejscu, do którego lubi się zaglądać, ale gdzie może niekoniecznie chce się zostać. Choć to pewnie kwestia wieku bądź momentu życia. W takich "momentach" znajduje się wielu bohaterów trylogii o pokoleniach, przyjaciółkach i niemożliwościach, które mogą zdarzyć się nawet w miejscu tak odległym od wszystkiego jak Stara Leśna. Wątek kryminalny króluje, ale jak tylko czytelnik zaczyna się nudzić, los upomina się o uwagę – jak to w życiu bywa.
Maj przywołuje na myśl ciepło, wszędobylskie barwy i motyle w brzuchu, więc jako lektura w podobnym klimacie cykl "Ogród Zuzanny" wpasowuje się jak ulał. Ujmująca, życiowa historia trzech przyjaciółek, ich smutków, sekretów i szczęść, przemyca to, o czym wszyscy wiemy, ale może nie zawsze pamiętamy: że jedyną bezcenną walutą jest więź z bliskimi, i nie chodzi tu tylko o więzy krwi. Autorki zapraszają do Starej Leśnej – miejsca, w którym można poczuć się jak w domu, które każdy powinien mieć.
Pierwsze kuszenie odbyło się już przy pomocy finezyjnej okładki, drugie – przy bliższym poznaniu kogoś z grupy głównych bohaterów, a każde kolejne przez wykolejenie akcji, pokrzyżowanie misternego planu, pojawienie się postaci jak z innej bajki... Co komu wpadnie w oko. A (szeroko pojętych) klejnotów u Mahurin jak w skarbcu. Gdyby z zakończenia trzeciego tomu autorka zrobiłaby wielkie widowisko, zabrakłoby skali ocen. Tymczasem Mahurin wspięła się na wyżyny – na góry trzeba będzie jeszcze poczekać. Na szczęście?