Kintsugi po polsku

“Srebrna łyżeczka” Magdalena Witkiewicz

Poczytna Witkiewicz wie, jak zarzucić przynętę na czytelniczki płci pięknej: niejednoznaczny list, miłość życia, tajemnice z przeszłości i cała masa skorupek, które aż proszą się o złożenie w spójną całość. Wcale nie trzeba być wielbicielką literatury kobiecej, żeby dać się wciągnąć... "Srebrna łyżeczka" jest jak film, który ogląda się jednym okiem, a jednak do końca. Powieść przede wszystkim wygładza (życio)rysy, dając nadzieję na lepsze jutro, a to raczej nikomu nie zaszkodzi. 

O czym jest “Srebrna łyżeczka"?

Główni bohaterowie na dwa głosy opowiadają historię swojej miłości, która wielokrotnie zaskakiwała ich samych. Pretekstem do powrotu do przeszłości staje się list od nieznajomej – nic konkretnego, a powoli wytrąca Lidię z równowagi, zaburza jej uporządkowaną rutynę i każe rozmyślać o rzeczach dawno odłożonych do lamusa pamięci. Autorka umiejętnie prowadzi narrację, a nostalgiczny nastrój udziela się czytelnikowi. Kiedy niewiadome się wyjaśniają, pozostawiają kojące uczucie, że wszystko zostało powiedziane.  

Dlaczego ta książka?

Ciągle nie jestem fanką e-booków, ale co roku raduje mnie akcja czytajpl i chętnie wybieram coś dla siebie, piejąc o niej, gdzie się da. Padło na Magdalenę Witkiewicz, bo (nadal) mam do tej popularnej polskiej pisarki ambiwalentny stosunek. Podobają mi się jej pomysły na powieści, choć nie mówię w tym samym 'języku' i często inaczej patrzę na świat... Pomyślałam, że do trzech razy sztuka. I wreszcie nie mam na co narzekać!

W moim guście

Na powieści z listem pojawiającym się nie wiadomo dlaczego i od kogo, zapowiadającym dokopywanie się drugiego dna i obiecującym wciągającą opowieść, daję się skusić. Czasem potrzebuję tych wszystkich 'babskich' tajemnic, gdybań, niedopowiedzeń, poplątań losu, przypadków czy wielkich finałów. Znalazłam to w "Srebrnej łyżeczce", razem z pewnymi starszymi paniami, które otuliły moje serce o wiele bardziej niż główni bohaterowie. Podobały mi się historie w historii, zmiany perspektywy i doszlifowanie wszystkiego. Jeżeli chodzi o opowieść, nie czuję niedosytu ani oburzenia, jak to bywało w przypadku "Jeszcze się kiedyś spotkamy" albo "Cześć, co słychać". "Srebrna łyżeczka" podobała mi się najbardziej z książek Witkiewicz, które dotychczas stanęły na mojej drodze.

Albo i nie (dla mnie)

Czytało się dobrze, nie rozczarowałam się, a jednak czegoś mi brakowało. Wolę powieści wzbudzające w czytelniku burze emocji albo takie, które poniekąd zmuszają do opowiadania się po którejś ze stron. Tu nie zależało mi na postaciach, po prostu poznawałam ich historię – ze stabilnym pulsem. Powieść poprawna, ale nie porywająca. Choć mogło być gorzej, więc koniec narzekania. 

Komu polecam?

"Srebrna łyżeczka" spodoba się tym, w których życiach starsi ludzie zajmują szczególne miejsce. Witkiewicz w wątku pobocznym obrazuje aż niewiarygodnie piękną relację, i wcale nie pozbawioną realizmu! Fankom wielkich miłości pewnie nie muszę tej pisarki polecać. Nie polecam za to tym, którzy chcą czuć motyle w brzuchu i przyśpieszone tętno podczas lektury.

A może też…